Ik ben 16 en kies voor een weg naar de architectuur via een bouwkunde opleiding aan de Hogeschool Utrecht. Een opleiding die me goed ligt maar niet altijd evenveel weet de boeien. Uitdagingen zocht ik in mijn stages en afstudeerproject. Voor een stage van 5 maanden ging ik naar Zuid-India. Vertrokken zonder camera kwam ik er daar achter dat ik sterk de behoefte had om alles om me heen vast te leggen. Het was daar te bijzonder. Ik moest het wellicht ook vast leggen om te kunnen duidden wat ik zag, wat ik ervoer. Dus na een maand was er een pakketje voor mij aangekomen met een camera er in.
Het eerste kleurenrolletje was binnen 10 minuten vol. Een enorme gierigheid naar beeld dreef me naar de mensen toe. Wat deden ze, wie zijn ze, waar komen ze vandaan?
Ik heb de bouwkunde opleiding afgerond op mijn 20ste, vervolgens ben ik een jaar bij atelierArchitecten gaan werken. Een architectenbureau waar ik de vrijheid kreeg om mezelf verder te ontplooien. Ik wilde na altijd in de schoolbanken gezeten te hebben wel eens met mijn handen werken. Ik kon er leren lassen en metaalbewerken. Daarnaast volgde ik een cursus fotografie om te ontdekken of de fotografie me zou blijven boeien.
En dat deed het, ik startte met fotografie aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten te Den Haag. Een periode van 4 jaar brak aan waarin ik alles en iedereen, maar vooral mezelf, tot het uiterste wist te drijven om zoveel als mogelijk de vrijheid die een studie kan geven te benutten.
Architectuur lag achter me, fotografie voor me.
Mensen en hun doen en laten waren altijd mijn onderwerp. Daar induiken, hun emotie, moment, handelen vast leggen was waar ik me op stortte. Tijdens mijn afstudeerproject in het vierde jaar kwam er een kentering. Ik was in België aan het fotograferen met als onderwerp de sociale afstand tussen Vlaanderen en Wallonië. Zoekend naar de kruispunten tussen deze twee deelstaten. Naar de menselijkheid daarachter. Langzaam maar zeker verdwenen de mensen uit de foto's en werd de achtergrond de voorgrond. Ik liet de mensen los en ook mijn onderwerp. Ik ging vanuit een fascinatie werken die ik al langer heb: fysieke ruimte. Hoe ziet die er uit, hoe komt die tot stand en wat zegt het over de mensen die zich er in ophouden, waren vragen die in me opkwamen. Het resulteerde in het boek “De verwondering van België” en laat zien hoe in België de ruimte is vormgegeven. Het gaat niet over de achterliggende gedachte, het legt in eerste instantie de vormgeving bloot.
Het is 2008, ik ben 25, mijn fotografie opleiding is met succes afgerond en ik verlaat de veilige binnenplaats van de Academie. Met een klein netwerk aan opdrachtgevers en geïnteresserden in mijn werk start ik mijn freelance praktijk als fotograaf. Iets waar ik trots op ben en waarvan ik kan genieten als ik de potentie die ik voel langzaam maar zeker waarheid zie worden.
De fotografie is met me en ook de architectuur heeft daarin haar plaats weten te vinden.
Het eerste kleurenrolletje was binnen 10 minuten vol. Een enorme gierigheid naar beeld dreef me naar de mensen toe. Wat deden ze, wie zijn ze, waar komen ze vandaan?
Ik heb de bouwkunde opleiding afgerond op mijn 20ste, vervolgens ben ik een jaar bij atelierArchitecten gaan werken. Een architectenbureau waar ik de vrijheid kreeg om mezelf verder te ontplooien. Ik wilde na altijd in de schoolbanken gezeten te hebben wel eens met mijn handen werken. Ik kon er leren lassen en metaalbewerken. Daarnaast volgde ik een cursus fotografie om te ontdekken of de fotografie me zou blijven boeien.
En dat deed het, ik startte met fotografie aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten te Den Haag. Een periode van 4 jaar brak aan waarin ik alles en iedereen, maar vooral mezelf, tot het uiterste wist te drijven om zoveel als mogelijk de vrijheid die een studie kan geven te benutten.
Architectuur lag achter me, fotografie voor me.
Mensen en hun doen en laten waren altijd mijn onderwerp. Daar induiken, hun emotie, moment, handelen vast leggen was waar ik me op stortte. Tijdens mijn afstudeerproject in het vierde jaar kwam er een kentering. Ik was in België aan het fotograferen met als onderwerp de sociale afstand tussen Vlaanderen en Wallonië. Zoekend naar de kruispunten tussen deze twee deelstaten. Naar de menselijkheid daarachter. Langzaam maar zeker verdwenen de mensen uit de foto's en werd de achtergrond de voorgrond. Ik liet de mensen los en ook mijn onderwerp. Ik ging vanuit een fascinatie werken die ik al langer heb: fysieke ruimte. Hoe ziet die er uit, hoe komt die tot stand en wat zegt het over de mensen die zich er in ophouden, waren vragen die in me opkwamen. Het resulteerde in het boek “De verwondering van België” en laat zien hoe in België de ruimte is vormgegeven. Het gaat niet over de achterliggende gedachte, het legt in eerste instantie de vormgeving bloot.
Het is 2008, ik ben 25, mijn fotografie opleiding is met succes afgerond en ik verlaat de veilige binnenplaats van de Academie. Met een klein netwerk aan opdrachtgevers en geïnteresserden in mijn werk start ik mijn freelance praktijk als fotograaf. Iets waar ik trots op ben en waarvan ik kan genieten als ik de potentie die ik voel langzaam maar zeker waarheid zie worden.
De fotografie is met me en ook de architectuur heeft daarin haar plaats weten te vinden.