klimmen Tsjechië Adrspach panorama foto Frank Penders

Lokroep der torens

Steeds maar die lokroep, al die torens, nooit rust, altijd maar die torens. Overal kun je klimmen lijkt het. Rondlopend door het bos van bomen en torens gaat je brein steeds maar weer ratelen. Lijnen zien waar het zou kunnen, waar kan ik omhoog?

Uren gaan voorbij, dwalen, in het bos, in de topo. Op zoek naar schaarse haken om de grond te verlaten. Inschatten wat haalbaar is, wat afdwingbaar is. Zandsteen lezen. Maar zoals de eerste Bohemischer Kletterer ook ervaren moeten hebben, je kunt niet zomaar overal omhoog.

Publicatie in BLOK – Blad Over Klimmen – tekst: Frank Penders

Adrspach Tsjechië klimmen

“We vinden Ramona. Ramona is groot. Ramona is spannend. Ramona is de eerste toren die we gaan beklimmen.”

We kijken omhoog en het voornaamste waar we naar op zoek
zijn, is de eerste haak.

Zekerheid

Een puffend geluid komt van het andere eind van het touw. Zbiçek klimt door moeilijke passages, maar puffen betekent niet dat hij geen marge heeft.

Het zweet staat in de handen om het zekerapparaat. Desondanks geeft de vrijheid van geest en onbevangen manier van communicatie tijdens zijn beklimming ons een rustgevend gevoel. De mentaliteit is anders.

De zekerheid zit niet in het materiaal. De zekerheid zit in de klimmer. En onze gids Zbiçek heeft die zekerheid. Ook 20 meter boven zijn laatste zekering.

De klimmer bepaalt of hij naar boven kan en hoe. Altijd houdt Zbiçek de marge om terug te kunnen klimmen. Om linksom te kunnen gaan, of toch rechtsom.

Hij vindt altijd zijn weg.

Adrspach Tsjechië klimmen, publicatie BLOK Blad Over Klimmen, Frank Penders fotograaf

Igor

Nu, 35 jaar later, is Igor net zestig en wil hij zichzelf beproeven door de route nogmaals te beklimmen. The Edge of Kalamarka ligt aan de andere kant van het Adrçpachse bos, in Teplica.

Zijn ogen fonkelen als hij omhoog kijkt en de crux aanwijst, als een jonge knul, nieuwsgierig naar het avontuur dat hem te wachten staat.

Igor klimt de eerste touwlengte met gemak. Ik hang naast hem met mijn camera en al klimmend vertelt hij me wat verhaaltjes. De tweede touwlengte is waar het om draait. We kijken gespannen naar zijn bewegingen die allemaal raak zijn. Zonder twijfel. Hij maakt keuzes en blijft bij die keuzes. Hij weet de weg omhoog te vinden zonder verspilling van tijd en energie.

Mijn vragen stoppen, de concentratie gaat naar een hoogtepunt. De crux komt eraan en ook daar gaat zijn stabiele tempo gewoon door. Als een locomotief reist hij over de rots. Eenmaal door de crux komt de opluchting. Een schreeuw van opluchting.

Hier is een 35 jaar oud avontuur op herhaling gegaan.

adrspach meer, fotografie Frank Penders

Traditie

We ploeteren ons door het struikgewas en over een aantal rotsblokken heen. Ver van de gebaande paden treffen we er Jirí Svoboda, Standa Lukavskê, Petr Mocek en zijn vrouw Míla Svecená. Met geboortejaren in de jaren ’40 zien we baarden, witte haren, rimpels, krakende stemmen, kromme ruggen, oude kleding en oude gordels. Het voelt alsof de tijd vijftig jaar heeft stilgestaan.

We zien waar de traditie van het klimmen is ontstaan. Waar de huidige ethiek is ontstaan. We zien waar de mannen zich van de jongens onderscheiden.

Adrspach klimmen klimster vrouw lTsjechië fotografie Frank Penders

Rivalen

Standa Lukavskê en Petr Mocek waren decennia lang elkaars rivalen. Ze probeerden elkaar af te troeven door steeds moeilijkere routes te openen en elkaars werk af te kraken.

Tegenwoordig hebben ze vooral lol met elkaar en zijn ze nog elke dag in de weer om te klimmen en routes te openen. Het is hun manier van leven en samen hebben ze zeker vierduizend eerstbeklimmingen op hun naam staan.

‘Geef je die boor even aan?’
‘Kun je dat zelf niet?’

Routine

Hun routine in het behaken straalt van hun werkzaamheden af. Ze mengen water, zand en chemicaliën om de standhaak vast te zetten. Ze toveren het tinnen bakje uit de leren werktas en de lol om een naam voor de nieuwe routes te bedenken begint.

Míla Svecená mag de eerste beklimming doen en op haar naam zetten. Wij blijven kijken en wanen ons in de film uit 1965, maar dan in kleur. Dít is wat klimmen in Adrçpach is.

Adrspach Tsjechië bij nacht