Voor een opdracht kwam ik langs Zuidplein te Rotterdam. Ik besloot even te blijven hangen, gefascineerd door deze plek. Zuidplein is een overdekt winkelcentrum en tevens een belangrijk knooppunt voor regionaal openbaar vervoer (metrostation en ongeveer veertig regionale buslijnen). Zonder opdracht, zonder concept, gewoon gefotografeerd wat heeft gefascineerd :).

Gooi je blokkendoos omver en kijk niet naar de blokken maar naar de vormen tussen de blokken. Architecten ontwerpen gebouwen en werken per blokje. De ruimte tussen de gebouwen verbinden het ene ontwerp met het andere ontwerp. Vaak hebben deze stukken ruimte een functie als weg, park, parkeerplaats, enz. Soms valt het stukje ruimte tussen alles in en is het een restruimte. Stukjes ruimte zonder directe invulling, zonder directe functie. In de grote stad zijn deze stukjes veel sterker afgebakend dan elders en krijgen ze bijna een kwaliteit op zichzelf. Het zijn als het ware de stukken lege muur in een museum.
Deze serie is de start van een groter project over de ruimte om ons heen en is als tweede geëindigd voor de HP-Award en hiervoor tentoongesteld in de Bob Smit Gallery. HP/ De Tijd heeft aandacht aan de wedstrijd en aan "Restruimte" besteed in het kerstnummer.
Uit HP/De Tijd: "Heel anders, maar ook indrukwekkend qua strakheid, compositie en onderwerp vond de jury Restruimte van Frank Penders. Waar de locaties zo saai zijn, maken de compositie en de blik van de fotograaf het geheel toch tot een spannend visueel avontuur dat de kijker zich doet afvragen wat er allemaal zou kúnnen gebeuren, sprak een jurylid bewonderend". De link naar het volledige artikel: .pdf

De 'Ter Apelervenen' te Ter Apel is de laatste weg die mensen afleggen alvorens ze hun asielaanvraag kunnen opstarten. Het is vaak ook de eerste weg die ze weer afleggen als ze Nederland worden uitgewezen. Het aanmeldcentrum waar over hun toekomst wordt beslist ligt aan deze weg en op 20 minuten lopen vanaf de dichtsbijzijnde bushalte. Dit project heb ik gerealiseerd nadat mijn projectvoorstel is genomineerd voor de Bouw in Beeld Prijs.
Het werk is in 2010 tentoongesteld in het Cobra museum te Amstelveen, Belvedere te Maastricht en op de Technische Universiteit Eindhoven.
Uit het NRC-Next: "Bij de asielzoekers van Frank Penders werkt het precies andersom. Het is een voorstel dat voor de hand liggend klinkt, maar in de tentoonstellingszaal van het Cobra snoeihard binnenkomt. Het repetitieve karakter van zijn fotografie en presentatie - steeds dezelfde weg met weer een andere wandelaar - maakt de constante stroom asielzoekers in een klap voelbaar". De link naar het volledige artikel: .pdf
NRC-Next heeft losstaand van de Bouw in Beeldprijs op 14-02-2011 het fotoverhaal naast een asielgerelateerd verhaal geplaatst. Het artikel: .pdf

'Grote nutteloze werken', is Nederlands voor Grands travaux inutiles, soms afgekort tot GTI. Deze informele term verwijst naar het gelijknamige boek waarin ongebruikte of onafgewerkte grootschalige openbare werken staan geregistreerd. De problematiek heeft haar wortels enerzijds in de Belgische wafelijzerpolitiek, een informele bestuurspraktijk waarbij de gelijke behandeling van regio's voorging op het nut van de investering. Anderzijds zijn vele werken ook toe te schrijven aan het streven van ingenieurs om in lopende projecten de toekomstige werken te calculeren, zodat toekomstige projecten makkelijker konden worden gerealiseerd.

De ruimte om ons heen zegt zo veel over de mensen die er toe behoren. Churchill zei ooit: "Eerst maken mensen de muur, vervolgens maken de muren de mens". Het boeiende aan de ruimte in België is dat deze in grote mate door de mensen zelf tot stand is gekomen. Dit in tegenstelling tot Nederland waar de overheid een sterk regulerende kracht op deze vormgeving uitoefend. Het project is voortgekomen uit mijn afstuderen en heeft o.a. in een boek geresulteerd. Dit is te downloaden via: www.frankpenders.com/verwondering.pdf.

Pieter Bogaers werkt als advocaat met bijzondere aandacht voor uitgeprocedeerde asielzoekenden en 'goedgekeurde' arbeidsongeschikten. Hij doet dit met veel toewijding en emotie, niemand mag in de kou van het onrecht staan. Eén van zijn cliënten dankt hem al jaren, voor het behalen van zijn recht, met het schenken van een lam.

Ingrid werkt als vrijwilligster voor Vluchtelingen Werk Nederland. Ze maakt nieuwe Nederlanders wegwijs in de gemeente Haastrecht. Als Ingrid niet kan vraagt ze Crista om in te vallen. Ik was geraakt door hun onvoorwaardelijke inzet en tevens door het dorpje Haastrecht waar iedereen zeer vriendelijk wordt ontvangen.

Douwe is een rattenvanger. Tevens is hij boeddhist. Westers boeddhist zoals hij aangeeft op mijn opmerking dat hij wel veel levens beëindigd. Alles moet in zijn context geplaatst worden: "Of zij zwemmen of wij zwemmen". Muskusratten ondergraven namelijk onze dijken met alle gevaren van dien.

Tijdens mijn bouwkundestage (2001) in India is mijn passie voor fotografie ontsproten. Met grote gierigheid voor beeld liep ik rond om alles om me heen vast te leggen.