De 'Ter Apelervenen' te Ter Apel is de laatste weg die mensen afleggen alvorens ze hun asielaanvraag kunnen opstarten. Het is vaak ook de eerste weg die ze weer afleggen als ze Nederland worden uitgewezen. Het aanmeldcentrum waar over hun toekomst wordt beslist ligt aan deze weg en op 20 minuten lopen vanaf de dichtsbijzijnde bushalte. Dit project heb ik gerealiseerd nadat mijn projectvoorstel is genomineerd voor de Bouw in Beeld Prijs.
Het werk is van 21 juni t/m 1 augustus in het Cobra museum te Amstelveen te zien, vanaf 30 september t/m 2 november in Belvedere te Maastricht en vanaf 9 november t/m 5 december op de Technische Universiteit Eindhoven.
Uit het NRC-Next: "Bij de asielzoekers van Frank Penders werkt het precies andersom. Het is een voorstel dat voor de hand liggend klinkt, maar in de tentoonstellingszaal van het Cobra snoeihard binnenkomt. Het repetitieve karakter van zijn fotografie en presentatie - steeds dezelfde weg met weer een andere wandelaar - maakt de constante stroom asielzoekers in een klap voelbaar". De link naar het volledige artikel: .pdf

'Grote nutteloze werken', is Nederlands voor Grands travaux inutiles, soms afgekort tot GTI. Deze informele term verwijst naar het gelijknamige boek waarin ongebruikte of onafgewerkte grootschalige openbare werken staan geregistreerd. De problematiek heeft haar wortels enerzijds in de Belgische wafelijzerpolitiek, een informele bestuurspraktijk waarbij de gelijke behandeling van regio's voorging op het nut van de investering. Anderzijds zijn vele werken ook toe te schrijven aan het streven van ingenieurs om in lopende projecten de toekomstige werken te calculeren, zodat toekomstige projecten makkelijker konden worden gerealiseerd.

De ruimte om ons heen zegt zo veel over de mensen die er toe behoren. Churchill zei ooit: "Eerst maken mensen de muur, vervolgens maken de muren de mens". Het boeiende aan de ruimte in België is dat deze in grote mate door de mensen zelf tot stand is gekomen. Dit in tegenstelling tot Nederland waar de overheid een sterk regulerende kracht op deze vormgeving uitoefend. Het project is voortgekomen uit mijn afstuderen en heeft o.a. in een boek geresulteerd. Dit is te downloaden via: www.frankpenders.com/verwondering.pdf.

Pieter Bogaers werkt als advocaat met bijzondere aandacht voor uitgeprocedeerde asielzoekenden en 'goedgekeurde' arbeidsongeschikten. Hij doet dit met veel toewijding en emotie, niemand mag in de kou van het onrecht staan. Eén van zijn cliënten dankt hem al jaren, voor het behalen van zijn recht, met het schenken van een lam.

Ingrid werkt als vrijwilligster voor Vluchtelingen Werk Nederland. Ze maakt nieuwe Nederlanders wegwijs in de gemeente Haastrecht. Als Ingrid niet kan vraagt ze Crista om in te vallen. Ik was geraakt door hun onvoorwaardelijke inzet en tevens door het dorpje Haastrecht waar iedereen zeer vriendelijk wordt ontvangen.

Douwe is een rattenvanger. Tevens is hij boeddhist. Westers boeddhist zoals hij aangeeft op mijn opmerking dat hij wel veel levens beëindigd. Alles moet in zijn context geplaatst worden: "Of zij zwemmen of wij zwemmen". Muskusratten ondergraven namelijk onze dijken met alle gevaren van dien.

Tijdens mijn bouwkundestage (2001) in India is mijn passie voor fotografie ontsproten. Met grote gierigheid voor beeld liep ik rond om alles om me heen vast te leggen.